Gagnrýni fyrir kvikmyndagerð

* hvað tókst vel og hvað mætti betur fara

- Ég hafði mjög gaman af kvikmyndagerð í vetur og fékk ekki leið á henni þrátt fyrir hversu marga tíma hún var í viku og er ástæða fyrir því. Það var fjölbreytninni að þakka (blogg, stuttmyndir, bifóferðir, myndir í sal, fræðilegt, verkefni og fleira)

* hvaða hluti námskeiðsins var skemmtilegastur

- Myndi nú segja stuttmyndagerðin og horfa á þær. Væri gaman að peppa upp meiri stemningu i kringum það. Hafa kannski færri myndir i einu hvern tima. Fólk myndi hlakka meira til timanna vitandi þess að syna ætti mynd eftir okkur eða vini okkar. (krakkarnir gætu gefið einkun osofr.. sem þu myndir meta)


* hvaða hluta lærðuð þið mest af eða nýttist ykkur best

- Stuttmyndagerðin. Hefði það samt ekki verið fyrir það fræðilega og allt sem okkur var kennt i kringum stuttmyndagerð hefði stuttmyndagerðin ekki komið að goðum notum. Fjölbreytnin er því svarið mitt aftur.

* hvaða hluta þarf að breyta eða henda alveg út

- Ég veit að það er skemmtilegra að fá að blogga alveg sjálf en svona eitt skyldublogg á mánuði væri gott til að koma fólki af stað. Margir gleyma sér en vilja vel en komast af þvi of seint. 1 skyldublogg á mánuði (eins og þetta) myndi bæta það vandamál til muna.



* hvers söknuðuð þið - hverju þarf að bæta við

- Heildin gerði þetta skemmtilegt en já eins og ég sagði í svarinu hér á undan. Væri skemmtilegt að gera eins konar stemningu i kringum stuttmyndirnar. Fannst sniðugt hja þér að tala um kvikmyndahátiðir og þess háttar. Meira segja væri hægt að era einnhvern atburð niðri kösu eitt kvöldið þar sem myndir okkar væru syndar. Myndi ýta svo undir metnaðinn og fólk myndi hlusta betur á það fræðilega vitandi þess hve mikil pressa væri á myndinni.

Ég er með nokkrar spurningar í viðbót sem væri gott að fá svar við:

* Mér finnst mikilvægt að það séu gerðar a.m.k. 3 stuttmyndir yfir árið. Ég vil ekki fórna maraþonmyndinni, heimildamyndinni eða lokaverkefninu, og raunar myndi ég vilja bæta við einni mynd í viðbót, örmynd, auglýsingu eða tónlistarmyndbandi. Hvernig er hægt að koma þessu öllu fyrir? Væri betra að setja hverjum hópi fyrir frumsýningardag, frekar en að sýna allar myndirnar í einu?

- já ég er sammála þér í því, frumsetningardagur fyrir hvern hóp væri betri kostur. Finnst ekki nogu gott að hrúga þeim öllum á einn dag. Minnkar gildi þeirra finnst mér. Ýtir lika fólki i að mæta i morguntímanna á að hafa eina og eina mynd á morgnanna. Örmynd er mjög goð hugmynd. Hefði eg sjalfur viljað gera tónlistarmyndband (við eitt af mínum lögum td.), þá gætiru farið í tæknina á bakvið það að gera tónlistarmyndband eða auglýsingu. Það þyrfti bara að vera einn tökudagur og hafa frumsyningardag, hvort sem það er synt með annari mynd (maraþonmyndinni eða hvað). Lika væri hægt að hafa þetta til upphækkunnar ef það er of mikið álag ennþá að hafa þetta allt skyldu.

* Er eitthvað sem mætti bæta í stuttmyndaferlinu? Væri betra að myndavélin og tölvan færu alltaf í gegnum mig frekar en beint milli hópa? Á ég að vera harðari á því að koma græjunum til hópanna? Á ég að vera harðari á skiladögum (t.d. hafa skiladag á heimildamyndinni fyrir jól eins og áætlunin gerði ráð fyrir)? Hefði verið betra að hafa skiladag á lokaverkefninu fyrir páska?

- Hef ekki tekið eftir einhverju veseni hjá fólki að skila myndavélinni og tölvunni til næsta hóps. Fer kannski soldið eftir fólki. Finnst þú ekki þurfa vera harðari ef allir þurfa að gera fyrir sama dag. Væri auðveldara ef fólk gerði myndina fyrir mismundandi daga, auðveldara að minna hvern og einn á að nu þurfti að fara gefa í

* Ætti að raða efninu upp öðruvísi? Væri gagnlegra að hafa kvikmyndasöguna fyrir áramót og tengja fyrri fyrirlesturinn kvikmyndasögunni betur?

- Það væri sniðugt, hljómar bæði vel.

* Hvernig má hvetja til meiri og metnaðarfyllri bloggs? Ætti ég að gefa stig fyrir komment til þess að hvetja til meiri umræðu?

- Eins og ég talaði um áðan þá held ég að skyldublogg myndi strax bæta þetta upp, 1 á mánuði. Svo kannski nefna í tíma hverjir þurfa að fara skila inn bloggi og setja aðeins meiri pressu á nemendur. Mættir lika aðeins fara útí hvernig þú vilt blogginn. Annars er þetta allt mjög fínt eins og það er. Allavega þetta er mín skoðun.

The good heart!

Myndin fjallar um fúlann og súrann bareiganda sem hefur 5 sinnum fengið hjartáfall, 5 skiptið sem hann kemur á spítalann hittir hann ungann heimilislausann dreng (Paul Dano) sem reynt hafði að fremja sjálfsmorð og tekur hann uppá sína arma. Hann lætur hann vinna á barnum og reynir að móta hann eftir sínu höfði en það á eftir að ganga misvel.

Okei mér fannst myndin ágætis afþreying en fannst þó mjög margt vanta uppá. Ætla byrja á að segja að mér fannst Brian Cox og fór á kostum í þessari mynd. Undirstrikar enn betur hversu goður leikari hann er. Hann fékk líka besta hlutverkið og bestu setningarnar og vannauðvitað vel úr þeim og gat ég hlegið mikið af honum.

Reyndar fannst mér hann breytast fullfljótt í væmna gaurinn frá þessum fúla. Bara allt í einu í næsta skoti var hann orðinn allt annar maður. Frekar spes. Mér fannst ég einnig sjá fleiri dæmi um svona reddingar. Þar má t.d nefna þegar bíllinn keyrði yfir heimislausa strákinn þegar hann var að elta öndina. Þetta var bara einum of klisjulegur dauðadagi.

Einnig er ég buinn að vera pæla afhverju hann reiddist Brian Cox ekkert þegar kona stráksins fékk alla peningana hans. Leikstjórinn hefði frekar átt að sleppa því atriði ef hann gat ekki klárað það. Hann sagði í viðtalinu um myndina þegar spurt var útí afhverju við sáum ekki hvað varð um flugfreyjuna. Þá sagði hann að hún hefði ekki það stórt hlutverk í myndinni. Ég get nú ekki alveg verið sammála því og hefði ég allvega viljað sjá eitthver merki um hvað varð um hana. Þótt það hefði ekki verið nema bara hvort hún hefði syrgt mann sinn eða verið að nota hann.. Brian i byrjun en mér var alltaf bara illa við konuna og vel við brian, hún fór það mikið í mig og því er gott að sjá hvað verður um ”vondu konuna”.


Mér fannst endirinn líka fyrirsjáanlegur Nú veit ég ekki hvort hinir í salnum höfðu fattað plottið en ég og báðir vinir mínir sem fóru með mér föttuðu hvað var að fara gerast þegar liðið var soldið á myndina. Nafnið hjálpaði líka alveg til við það. Var byrjaður bara að vona að hann myndi fá hjartað úr öndinni, það hefði allavega komið mér vel á óvart.

Tónlistin fannst mér of þunglamanleg á pörtum. Myndin var nógu þung fyrir en tónlistin gerði hana alveg einum of.

Skotið þegar köttur stráksins var hengdur. Fannst mér það atriði krydda mikið á þeim timapunkti og beið ég heillengi eftir að sjá eitthverja eftirmála af því. En þetta var bara en eitt atriðið sem ekkert var úr. Svo mikið sem ég hefði viljað sjá meira af. Myndin var í of lausu lofti. Ágætis uppkast en of mörg tilgangslaus atriði sem þó væri hægt að gera eitthvað meira og gott úr. Ég skil vel að maður verður sjálfur að túlka myndir þar sem ekki allt kemur fram og fannst mér það t.d sleppa þegar strákurinn talaði við manninn á barnum sem aldrei talaði við neinn. Það átti líklega að sýna hversu vel (strákurinn)Paul Dano náði til fólks. Þetta atriði slapp en i heildina þurfti maður að vera fylla of mikið í skarðið sjálfur.

Ef það væri ekki fyrir hann brian veit ég ekki hver myndin hefði stefnt. Hef ég þó ekkert að setja útá leikarana per se. Voru margir fínir eins og strákurinn (Paul Dano), the stimulator (góður brandari) og fleiri. Konan fannst mér hinsvegar ekki vera að standa sig í stykkinu. Ef maður hinsvegar pælir ekki mikið í myndini er þetta svo sem ágætis ”sjónvarpsglápsmynd” en ekki meira en það og vantar mikið uppá. Góð byrjun en ekki fullkláruð.

Avatar!

Myndin á sér stað á öðrum hnetti (Pandóru) og er aðalleikarinn (lamaður hermaður í bandaríska hernum)fenginn til að fara til pandóru og fá sinn eiginn Avatar. Hann á svo að njósna um ættbálk sem er staddur á hnettinum til að auðvelda hernum að ná í það sem þeim var heitast um. Hermaðurinn verður svo ástfanginn af einni stelpunni í ættbálknum (Neytiri) og blossa útmikil átök milli hersins og ætbálksins.

Ég fór á þessa mynd 2svar. Fyrsta skiptið í þrívídd og svo í tvívídd. Var ég liklega einn af fáum svo fór með litlar væntingar þar sem eg fór með þeim fyrstu og var buinn að heyra litið sem ekkert um hana. Ég var því alveg orðlaus eftir fyrsta skiptið. Tæknibrellurnar stórkoslegar og hljóðið gott, umhverfið og persónurnar litríkar og frumlegar og skemmdi þríviddinn ekki fyrir og var maður alveg kominn inn í einhvern nyjann heim.


Mánuði seinna fór ég svo aftur en í tvívídd þar sem ég var byrjaður að sakna Neytiri allverulega. Nú var ég buinn að venjast umhverfinu og fór að einbeita mér að söguþræðinum. Þá var ekki sama sagann. Mér fannst söguþráðurinn bæði langdregin og klisjulegur og var það kannski ástæðan fyrir að hún vann aðeins tvö óskarsverðlaun. Hún fékk þó verðlaun fyrir tæknibrellur og listræna hönnun og átti hún þau verðlaun fyllilega skilið.

Þrátt fyrir að vera klisjuleg á köflum er þetta frábær skemmtun og sannkallað skylduáhorf og þrátt fyrir að söguþráðurinn sé frekar klisjulegur er þetta svo vel gerð mynd að maður getur alveg gleymt sér í henni. Þetta er alveg án efa flottasta mynd sem ég hef séð en þó langt frá því að vera með betri söguþráðum. Er ég ekkert rosalega spenntur fyrir að sja hana aftur nema þá bara til að hitta Neytiri mína aftur.

Kóngavegur

Myndin eftir Valdísi Óskarsdóttur á sér stað í hjólhýsahýsahverfi og allskonar ævintýrum sem þar eiga stað.

Myndin var ágætis skemmtun. Flestir brandarar fyrir eldra fólk en þó margir hverjir mjög góðir. Mér fannst myndin þó of mikið vera bara samansafn af skotum sem hönnuð voru til að láta fólk hlægja en þegar allt kom til alls vissi maður ekkert hvert myndin var að stefna eða hvað hún var að reyna sýna. Mér fannst myndin aldrei hafa neinn tilgang. Það var engu sem var áorkað í myndinni. Endirinn var líka svo tómur eitthvað. Fjölskyldan flúði pirrandi pabbann þar sem hann sinnti ekki fjölskyldunni og var sýnt frá því en af restinni af fólkinu í hjólhýsahverfinu fannst mér hefði mátt sýna aðeins meira hvað varð af því.



Get hrósað tónlistinni, hún fannst mér góð og sniðugt að hafa alla þessa íslenska tónlist (Björk og fleiri). Þó þurfti ég stundum að reyna átta mig á hvort tónlistin væri í bakrunn eða hún ætti að vera inní myndinni sjálfri. Dæmi: þegar fólkið var að drekka og djamma úti og tónlist var undir. Fyrst var eins og hún væri í bakrunn en svo alltieinu byrjaði fólkið að dansa við hana og engann veginn í takt við tónlistina. Þetta er reyndar ekki mikið mál en þetta fór aðeins í mig.



Annars er hægt að hlægja að þessari mynd en þetta er ekkert mynd sem ég myndi nenna horfa á aftur. Söguþráðurinn er of mikið í lausu lofti fyrir minn smekk.

Mama gogo

Myndin fjallar um konu sem heitir Gógó en hún greinist með Alzheimer og er fjallað um baráttu hennar við þann sjúkdóm. Einnig er fjallað um son hennar en hann á erfitt með að fjármagna nýjustu mynd sína sem heitir Börn náttúrunnar.

Mér fannst myndin ekki ná vel til mín. Fannst hún svo sem ágætlega unnin og var hún flott og allt það. Einnig voru leikararnir góðir og þá sértaklega Hilmir Snær Guðnason enda klikkar hann ekki. Fannst hann alveg bjarga myndinni. Annars fannst mér myndin frekar súr og niðurdrepandi. Sem hefði kannski sloppið að einhverju marki ef hún hefði verið eitthvað áhrifarík. Mér fannst hann ekki koma nógu vel að þessu máli og fljotlega hætti eg að hugsa um hana. Það gerði það að verkum að maður hafði ekki mikla samúð með manneskjunni. Annars er þetta kannski mynd ekki fyrir minn aldurshóp og hentar frekar eldri fólki. Friðrik hefur átt sína “slagara” eins og Djöflaeyjuna en þetta er allavega ekki einn af þeim

Butterfly Effect

Ég ákvað að skella Butterfly Effect í tækið eftir að ekki hafa séð hana í nokkur ár. Myndin er gerð af Eric Bress sem erhandritshöfundur Final destination og Mackye Gruber en hún gengur útá að Aðaleikarinn Evan Treborn leikinn af Ashton Kutcher er með sértstakann heilasjúkdóm sem gengur útá að hann fær blackout þegar slæmir hlutir gerast. Hann fer til læknis útaf þessu vandamáli og hann segir honum að skrifa dagbók sem hann gerir. Seinna þegar hann er kominn i heimavistaskóla þá er hann ekki búinn að fá blackot i mörg ár kemst hann að því að þegar hann les hana fer hann þar sem atrburðirnir í dagbókinni gerast. Þegar hann hittir svo gamla kærustu og hann rifjar upp fyrir henni hluti sem leiða til þess að hún fremur sjálfsmorð. Hann notfærir sér þá dagbókinna til að fara aftur í tímann og storkar örlögunum. Þá fara hjólin að rúlla. Ætla nú ekki að spilla neinu en þið skiljið hvert ég er að fara. Þess má geta að að myndin er byggð á óreiðukenningunni sem gengur útá að fiðrildi í Asíu geta valdið Fellibyljum í Afríku. Þegar ég ákvað að horfa hana í fyrsta skiptið bjóst ég ekki við miklu þar sem Asthon Kutcher var að fara með þetta hlutverk en ég hafði rangt fyrir mér og sannaði hann í þessari að hann getur lika leikið alvarleg hlutverk. Krakkarnir sem áttu að leika aðalleikarana á yngri árum stóðu sig líka með prýði ekki það að ég hafi eitthvað sérstakt að setja útá aukaleikarana. Myndin fannst mér frábær. Mér fannst Eric og Gruber takast vel í þessu verkefni og var leikstjórnin góð og handritið flott. Hugmyndin að þessari mynd er auðveldlega hægt að klúðra og getur orðið klisjukennd og leiðinleg en þeim tókst frábærlega og voru skemmtilegar pælingar út alla myndina og vantaði síður en svo skemmtanagildi í myndina. Endirinn fannst mér líka mjög góður og átakanlegur og bauð það uppá framhald myndarinnar þrátt fyrir að svona framhöld geta oft bara eyðilagt og gerði það í þetta skiptið. Næstu 2 myndir voru ekki með sömu leikurum og voru ekkert framhald af fyrstu myndinni og ekki jafngóðar. Hefðu frekar átt bara að sleppa næstu 2 myndum. En þessi var frábær og ég er skylduáhorf!

Dogthooth

Ég ákvað loksins að skrifa um þessa stórskrítnu mynd Dogtooth. Ég fór á hana á Riff á sínum tíma og er erfitt að pæla ekki mikið í þessu undarlegu verki. Myndin fjallar um foreldra sem ofvernda börnin sín nema þau ganga skrefinu lengra og banna þeim að fara út fyrir garðinn ein á báti án þess að vera í bíl. Þau sannfæra börnin um að fyrir utan girðinguna sé illur heimur t.d kettir sem eru bannvænir. Þau ljúga einnig að börnunum sínum að flugvélar séu bara lítil leikföng hátt uppi og fleira jafn undarlegt. Einnig fá þau hóru til að fullnægja syni þeirra þrátt fyrir að systurnar komu óhugnalega nálægt því máli. Flestir kannski myndu segja að þetta væri asnaleg og skrítinn mynd. Ég neita því ekkert en mér finnst hún alveg nokkuð góð á sinn hátt. Ekki endilega það að hún sé eitthvað mikið meistaraverk heldur er þetta góð skemmtun. I fyrsta lagi var hún mjög fyndin og var langt því frá að vera með eitthvern típískan húmor en kannski það besta við þessa mynd var hversu skemmtilega pínlegt og skrítið andrúmsloft hún náði að mynda eftir sum atriðin í bíósalnum sem komu fólki vægast sagt á óvart og leið fólki hálfvandræðalega eftir myndina. Þannig ég ætla vera djarfur og segja að þetta hafi verið góð mynd. Ekki kannski skylduáhorf en skrítið áhorf.